حمید مصدق

حمید مصدق:

تو به من خندیدی و نمی دانستی،من به چه دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیدم.

باغبان از پی من تند دوید سیب را دست تو دید.

غضب آلود به من کرد نگاه، سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

وتو رفتتی وهنوز، سالهاست که در گوش من آرام آرام، خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق دراین پندارم

که چرا باغچه ی کوچک ما سیب نداشت.